U američkom fudbalu svaka ekipa broji po 11 igrača na samom terenu. Tim koji ima loptu u posedu, predstavlja napadački tim i njegov cilj je da trčanjem ili dodavanjem unese loptu u protivničku end zonu (end zone). Drugi, odnosno odbrambeni tim, nastoji da zaustavi napadački tim i natera ih da im prepusti posed lopte. Kada napadački tim postigne pogodak ili izgubi loptu, uloge se menjaju.

Američki fudbal se igra na terenu dužine 100 jardi (91,4m) i širine 53 jarda (48,4m), s´ tim što je na krajevima dodato po 10 jardi koliko iznosi end zona (zona pogodka ili touchdown). Na kraju end zone se nalaze golovi. Linije na terenu se zovu jard markersi koji pomažu kako igracima i sudijama, tako i gledaocima da bi mogli da prate loptu (igru). Verovatno, najznačajniji deo terena je end zona. Kada napadački tim unese loptu u end zonu postiže glavni pogodak u igri (touch down).

Američki fudbal se igra 4. četvrtine od po 12 minuta. Na poluvremenu je pauza od 15 minuta, a postoji i pauza od 2 minuta na kraju 1. i 3. četvrtine kada timovi menjaju strane.Napadački tim ima 25 sekundi za pripremu svake akcije (od trenutka kada im je napad dodeljen do trenutka početka izvođenja nove akcije). Vreme se zaustavlja kada igrač izađe van terena, u slučaju nekompletnog dodavanja i kada sudija dosudi prekršaj.

Svaki tim ima tri medusobno nezavisne postave: napadačku (offense), odbrambenu (defence) i tim za specijalne zadatke (special team). Napadačka postava je u igri kada je tim u posedu lopte, odbrambena kada je protivnik u posedu lopte, a tim za specijalne zadatke ulazi u igru u situacijama kada se izvode udarci nogom, kao što su ispucavanje (punt), šut za tri poena (field goal) i početni udarac (kickoff).

NAPADAČKA POSTAVA (OFFENSE):

1. ofanzivna linija, pet igrača čiji je zadatak da sačuvaju kvoterbeka ili da naprave prostor za trčanje.
2. kvoterbek (quarterback), organizuje napad, baca loptu hvatačima ili je dodaje trkačima, a može i sam da trči sa njom.
3. krilni hvatači (wide receivers), hvataju dodavanja i dalje osvajaju prostor trčanjem.
4. trkači (running backs), preuzimaju loptu od kvoterbeka i osvajaju prostor trčanjem.
5. tajt endovi (tight ends), mogu obavljati funkciju šestog igrača ofanzivne linije, ili hvatati loptu kao hvatači.

ODBRAMBENA POSTAVA (DEFENSE):

1. defanzivna linija (defensive line), prva linija odbrane, najveći momci na terenu, pokušavaju da probiju ofanzivnu liniju protivnika i obore čoveka sa loptom.
2. lajnbekeri (linebackers), druga linija odbrane, pokušavaju da zaustave trkače, osujete dodavanja, ili kvoterbeka u osvajanju prostora sa loptom.
3. kornerbekovi (kornerbacks), brane dodavanja kvoterbeka ka krilnim hvatačima, a takođe i pomažu u zaustavljanju trčanja.
4. sejfti (safety), zadnja linija odbrane.

Suština strategije i složenosti igre je upravo u mogućnosti izbora različitih ofanzivnih i defanzivnih postavki i šema.

Utakmica počinje izvođenjem početnog udarca. Lopta se postavlja na liniju koja označava 35 jardi, igrač odbrambene ekipe (placekicker) je šutira što dalje u polje protivnika. Igrač iz specijalnog tima napadačke ekipe (kickreturner) pokušava da uhvati loptu i da trčanjem osvoji što više jardi. Mesto na kome je ovaj igrač zaustavljen je mesto sa koga napadačka ekipa započinje svoj drajv (drive), odnosno seriju ofanzivnih akcija. Ukoliko lopta izađe van terena, lopta prilikom kikofa se automatski postavlja na 35 jardi od end zone napada.

Napadačka ekipa ima četiri pokušaja da osvoji 10 jardi i time osvoji novi prvi daun (first down), odnosno seriju od četiri pokušaja za osvajanje novih 10 jardi. Ukoliko napadačka ekipa ne uspe iz četiri pokušaja da osvoji 10 jardi gubi posed lopte.Kikiof se izvodi posle svakog postignutog poena.

Zašto se uglavnom na četvrtom daunu ne proba osvajanje prvog dauna? Veliki je rizik predavanje lopte protivničkoj ekipi jer uz dobru poziciju protivnik bi lako mogao da postigne poene. Zato se na četvrtom daunu ide najčešće na ispucavanje šutem (punt) ili ako je dovoljno blizu (barem 30-ak jardi od protivničke end zone) proba se šut iz polja (field goal) koji donosi 3 poena.

U američkom fudbalu se može poentirati na četiri različita načina, pri čemu svaki način donosi različit broj poena.

Touchdown

Glavni način poentiranja koji donosi najveći broj poena. Njegova vrednost je 6 poena. Tačdaun se može postići na više načina i to: unošenjem lopte u protivničku end zonu, hvatanjem dodavanja u protivničkoj end zoni, hvatanjem ničije lopte (fumble) u protivničkoj end zoni ili hvatanjem početnog udarca u protivničkoj end zoni ako lopta pre toga nije dotakla tle i nije bila dodirnuta od strane protivničkih igrača. Postignuti tačdaun omogućava napadačkoj ekipi i dodatni pokušaj za osvajanje ekstra poena (extra point) čija je vrednost 1 poen.

Ekstra poen (extra point) i pretvaranje za dva poena (two-point conversion)

Posle postignutog tačdauna, lopta se postavlja na liniju koja označava 2 jarda od protivničke end zone. Napadačka ekipa u tom slučaju ima dve opcije. U najvećem broju slučajeva izvodi se ekstra poen, pri čemu šuter napadačke ekipe treba da šutne loptu kroz gol i tada napadačka ekipa dobija 1 poen. Druga varijanta je pretvaranje za dva poena, pri čemu napadačka ekipa treba da unese loptu u end zonu protivničke ekipe na isti način kao kada se postiže tačdaun, a ukoliko uspe u tome dobija 2 poena.

Šut iz polja (field goal)

Donosi 3 poena. Šut iz polja se može izvesti sa bilo kog mesta na terenu (najčešće u okviru 45 jardi protivničke polovine) i u bilo kom trenutku utakmice. Da bi šut iz polja doneo 3 poena, šuter (field goal kicker ili placekicker) mora pogoditi gol sa mesta sa koga izvodi šut. U evropskoj verziji američkog fudbala šut iz polja uspešno izveden sa udaljenosti od 50 jardi ili većoj donosi 4 poena.

Sejfti (safety)

Ukoliko igrač napadačke ekipe bude uhvaćen sa loptom u svojoj end zoni protivnička ekipa dobija 2 poena.